(1452–1519), włoski malarz i teoretyk sztuki, rzeźbiarz, ar­chitekt, uczony i myśliciel epoki renesansu, wszechstronny i genialny artysta. Od ok. 1482 r. do 1499 r. działał w Mediolanie na dworze Ludovico Sforzy, potem we Florencji, ponownie w Mediolanie, a w latach 1513–1616 w Rzymie pod opieką Giuliano Medici, brata papieża Leona X. W 1516 r., zaproszony przez króla Francisz­ka I, wyjechał do Francji. Łączyły go długoletnie związki z młodymi mężczyznami. Do najtrwalszych należały jego relacja z Gian Giacomo Caprottim, który od dziesią­tego roku życia był jego uczniem i domownikiem. Drugim wieloletnim towarzyszem Leonarda był Francesco Melzi, syn mediolańskiego arystokraty; rozpoczął naukę u Leonarda w 1506 r. w wieku 14 lat i pozostał z nim aż do jego śmierci. Obaj przyja­ciele towarzyszyli mistrzowi, gdy ostatecznie opuścił Mediolan, udał się do Rzymu, a następnie do Amboise we Francji, gdzie zmarł. Po śmierci mistrza Melzi zebrał jego prace w 19 księgach (notatki, szkice, projekty i korespondencja). (Ewa Głębicka)