Zaloguj się

The International PEN Club Center for Writers in Exile

The International PEN Club Center for Writers in Exile (w skrócie PEN in Exile lub Writers in Exile) był organizacją zrzeszającą pisarzy z Europy Środkowo-Wschodniej i Półwyspu Iberyjskiego; tworzyli go Polacy, Litwini, Łotysze, Estończycy, Ukraińcy, Rosjanie, Czesi, Słowacy, Węgrzy, Rumuni, Bułgarzy, Albańczycy, Hiszpanie i Portugalczycy. Organizacja powstała w 1950 r. w Londynie w odpowiedzi na uchwałę Międzynarodowego PEN zawieszającą działalność klubów narodowych funkcjonujących na wygnaniu od jesieni 1939 r., w wyniku której pierwszy powojenny Kongres PEN Clubów z całego świata odbył się w czerwcu 1946 r. w Sztokholmie bez udziału pisarzy-emigrantów; Polskę reprezentowali wówczas wysłannicy z Warszawy (Jan Parandowski, Wiesław Rogowski i Antoni Słonimski). Współorganizatorką i do 1957 r. prezesem honorowym PEN in Exile była Maria Kuncewiczowa (zob. M. Kuncewiczowa, Exile without Tears, w: The PEN in Exile. An Anthology of Exiled Writers, ed. P. Tabori, London 1954, s. 14–16). W 1951 r. Kongres Międzynarodowego PEN Clubu odbywany w lipcu 1951 r. w Lozannie zatwierdził powstanie PEN in Exile, a przedstawiciele tej organizacji po raz pierwszy wzięli udział w kongresie w lipcu 1952 r. w Nicei. PEN in Exile składał się z oddziałów regionalnych (w Paryżu, Londynie, Nowym Jorku oraz mniejszych w Austrii, Niemczech, Szwajcarii i Szwecji), skupiających pisarzy różnych narodowości; członkami Writers in Exile w Nowym Jorku byli m.in. Aleksander Janta, Paweł Mayewski, Wacław Solski, Józef Wittlin. Zob.: „Archiwum Emigracji” 2009, z. 10, tu: M.A. Supruniuk, Literatura wielu emigracji – wstęp; Pen in Exile [teksty różnych autorów dotyczące historii literatury czeskiej, polskiej, estońskiej, łotewskiej, litewskiej, słowackiej, ukraińskiej i rumuńskiej na emigracji].



Szablony użycia

Writers in Exile
PEN Clubu in Exile